Οι κρίσεις πανικού είναι από εκείνα τα παράξενα «ξεσπάσματα» του εσωτερικού μας κόσμου που, ενώ μοιάζουν σαν να έρχονται από το πουθενά, στην πραγματικότητα κουβαλούν ένα μήνυμα.
Ένα κάλεσμα.
Μια φωνή που για καιρό μένει σιωπηλή, μέχρι που αποφασίζει να ακουστεί με τρόπο που δεν μπορείς πια να αγνοήσεις.
Όταν Εξωτερικά Όλα Φαίνονται Καλά
Συνήθως εμφανίζονται σε στιγμές όπου, εξωτερικά, «όλα φαίνονται εντάξει».
Κι όμως, κάπου στο βάθος, το σώμα και ο ψυχισμός έχουν ήδη αρχίσει να φορτίζονται.
Η κρίση πανικού δεν είναι μόνο:
- ο γρήγορος καρδιακός ρυθμός
- η δυσκολία στην αναπνοή
- ο φόβος ότι κάτι τρομερό θα συμβεί
Είναι μια αποδιοργάνωση που ξεσκεπάζει μια βαθύτερη αλήθεια:
Ότι έχουμε ξεπεράσει τα όριά μας.
Το Κύμα Που Φέρνει Ένα Μήνυμα
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, μια κρίση πανικού είναι σαν ένα κύμα που σκάει στην ακτή.
Ναι, τρομάζει.
Ναι, σε παίρνει λίγο πίσω.
Αλλά το κύμα κουβαλά και πληροφορίες για το τι συμβαίνει «μέσα στη θάλασσα».
Πολλές φορές πίσω από αυτό βρίσκονται:
- η συσσωρευμένη κούραση
- η συνεχής προσπάθεια να είμαστε δυνατοί
- οι ανείπωτες ανησυχίες
- οι φόβοι που κρατάμε σφιχτά για να μην φανούν
Η Στιγμή Που Σπάει Η Ψευδαίσθηση
Και παρόλο που μέσα στη στιγμή μοιάζει σαν να χάνεται ο έλεγχος, στην πραγματικότητα αυτό που χάνουμε είναι η ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι.
Οι κρίσεις πανικού γίνονται τότε μια υπενθύμιση:
- να σταθούμε
- να ακούσουμε
- να φροντίσουμε
Μας καλούν:
- να επιστρέψουμε στον ρυθμό μας
- να μάθουμε να αναπνέουμε ξανά
- να ζητάμε βοήθεια
- να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι ανθρώπινος
Η Αντιμετώπιση Είναι Ένα Ταξίδι Επανασύνδεσης
Η αντιμετώπιση δεν είναι ποτέ μια βιαστική διαδικασία.
Είναι ένα ταξίδι επανασύνδεσης:
- με το σώμα
- με τις ανάγκες μας
- με τις ευαισθησίες μας
- με τα όριά μας
Είναι η στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι:
- «Πώς θα το σταματήσω;»
αλλά:
- «Τι θέλει να μου πει;»
Όταν Οι Κρίσεις Πανικού Παύουν Να Είναι Εχθρός
Κάπου εκεί, μέσα από την κατανόηση και τη θεραπεία, οι κρίσεις πανικού παύουν να είναι εχθρός.
Γίνονται ένας δείκτης.
Ένα σημάδι ότι κάτι μέσα μας χρειάζεται:
- χώρο
- ανάσα
- προσοχή
Κι όταν τους δώσουμε αυτά τα τρία, πολλές φορές σιγά-σιγά υποχωρούν.
Όχι επειδή «τις νικήσαμε», αλλά επειδή δεν χρειάζονται πια να φωνάζουν.
