Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι η υπερφαγία ξεκινά επειδή κάποιος «λαχτάρησε» φαγητό.
Αλλά τις περισσότερες φορές δεν ξεκινά από το στομάχι.
Ξεκινά από την ψυχή.
Όλη μέρα μπορεί να κρατιέσαι.
Να πιέζεσαι.
Να αντέχεις ανθρώπους, δουλειά, υποχρεώσεις, σκέψεις, άγχος.
Μπορεί να μη λες τίποτα σε κανέναν.
Να χαμογελάς ενώ μέσα σου νιώθεις άδειος ή εξαντλημένος.
Και μετά έρχεται το βράδυ.
Ησυχάζουν όλα γύρω σου και ξαφνικά αρχίζεις να νιώθεις όσα απέφευγες όλη μέρα.
Μοναξιά.
Κούραση.
Άγχος.
Θλίψη.
Κενό.
Κάπου εκεί ξεκινά το binge.
Όχι επειδή πεινάς πραγματικά.
Αλλά επειδή θέλεις να νιώσεις καλύτερα έστω για λίγο.
Το φαγητό εκείνη τη στιγμή γίνεται ανακούφιση.
Γίνεται μια μικρή απόδραση από αυτό που νιώθεις μέσα σου.
Για λίγα λεπτά το μυαλό σταματά να σκέφτεται τόσο πολύ.
Το σώμα ηρεμεί.
Νιώθεις μια προσωρινή παρηγοριά.
Γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι τρώνε γρήγορα, σχεδόν μηχανικά, χωρίς να απολαμβάνουν πραγματικά αυτό που τρώνε.
Δεν ψάχνουν γεύση.
Ψάχνουν ανακούφιση.
Μετά όμως έρχεται η ενοχή.
«Γιατί δεν έχω έλεγχο;»
«Τι πρόβλημα έχω;»
«Γιατί το ξανάκανα;»
Και εκεί αρχίζει ένας πολύ σκληρός κύκλος.
Ο άνθρωπος νιώθει άσχημα, τρώει για να νιώσει καλύτερα, μετά νιώθει ακόμα χειρότερα και ξαναχρειάζεται κάτι για να τον ανακουφίσει.
Η αλήθεια είναι ότι το βραδινό binge πολλές φορές είναι ένας τρόπος να αντέξεις συναισθήματα που δεν ξέρεις πώς να διαχειριστείς αλλιώς.
Δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος.
Δεν σημαίνει ότι είσαι τεμπέλης ή χωρίς πειθαρχία.
Σημαίνει ότι κάτι μέσα σου πονάει και προσπαθεί να βρει παρηγοριά όπως μπορεί.
Και ίσως η πιο σημαντική ερώτηση δεν είναι:
«Πώς θα σταματήσω να τρώω;»
Αλλά:
«Τι είναι αυτό που προσπαθώ τόσο πολύ να μην νιώσω κάθε βράδυ;»
