Υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε επειδή πεινάνε.
Και υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε επειδή δεν αντέχουν αυτό που νιώθουν.
Μπορεί όλη μέρα να κρατιέσαι δυνατός.
Να φροντίζεις τους άλλους.
Να δουλεύεις.
Να χαμογελάς.
Να λες «είμαι καλά».
Και μετά, όταν μένεις μόνος σου, κάτι αλλάζει μέσα σου.
Έρχεται ένα βάρος.
Ένα κενό.
Μια θλίψη που δεν εξηγείται εύκολα.
Ένα άγχος που δεν σταματά.
Και τότε το φαγητό γίνεται παρηγοριά.
Ένα γλυκό μετά από δύσκολη μέρα.
Παραγγελία αργά το βράδυ.
Άνοιγμα του ψυγείου χωρίς πραγματική πείνα.
Όχι γιατί το σώμα χρειάζεται τροφή.
Αλλά γιατί η ψυχή ζητά ανακούφιση.
Το φαγητό για λίγα λεπτά ηρεμεί το μέσα μας.
Δίνει μια αίσθηση ασφάλειας.
Σαν μια μικρή αγκαλιά όταν δεν υπάρχει κάποιος να μας κρατήσει.
Γι’ αυτό και πολλές φορές δεν μπορούμε να σταματήσουμε στο «λίγο».
Γιατί δεν προσπαθούμε να γεμίσουμε το στομάχι.
Προσπαθούμε να γεμίσουμε ένα συναισθηματικό κενό.
Και μετά έρχεται η ντροπή.
«Δεν έχω έλεγχο.»
«Πάλι το έκανα.»
«Γιατί είμαι έτσι;»
Αλλά η αλήθεια είναι πως πολλοί άνθρωποι δεν έμαθαν ποτέ να παρηγορούν τον εαυτό τους με άλλους τρόπους.
Δεν έμαθαν να ξεκουράζονται χωρίς ενοχή.
Δεν έμαθαν να ζητούν βοήθεια.
Δεν έμαθαν να εκφράζουν όσα νιώθουν.
Έτσι το φαγητό έγινε ο πιο εύκολος τρόπος να μουδιάσουν τον πόνο τους.
Και ίσως το πιο θλιβερό δεν είναι ότι κάποιος τρώει για να παρηγορηθεί.
Ίσως το πιο θλιβερό είναι ότι μετά μισεί τον εαυτό του επειδή προσπάθησε να αντέξει.
Η θεραπεία δεν ξεκινά από την αυστηρότητα.
Δεν ξεκινά από το «κόψ’ το».
Ξεκινά από κατανόηση.
Από τη στιγμή που κάποιος θα σταματήσει να ρωτά:
«Τι πρόβλημα έχω;»
Και θα αρχίσει να ρωτά:
«Τι είναι αυτό που πονάει τόσο πολύ μέσα μου;»
