Δεν πεινάς — πονάς
Υπάρχουν φορές που δεν ανοίγεις το ψυγείο επειδή πεινάς.
Το ανοίγεις γιατί κάτι μέσα σου ουρλιάζει.
- Κούραση.
- Μοναξιά.
- Άγχος.
- Απόρριψη.
- Κενό.
Και τότε το φαγητό γίνεται παρηγοριά.
Γίνεται αγκαλιά.
Γίνεται αναισθητικό.
Για λίγα λεπτά νιώθεις ανακούφιση.
Σαν να σταματά ο θόρυβος μέσα σου.
Σαν κάτι να γεμίζει.
Αλλά μετά έρχεται:
- η ενοχή,
- η ντροπή,
- το «δεν έχω έλεγχο».
Και ο πόνος μεγαλώνει ακόμα περισσότερο.
Η συναισθηματική υπερφαγία δεν είναι αδυναμία
Δεν είναι απληστία.
Δεν είναι τεμπελιά.
Και δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα.
Είναι ένας τρόπος επιβίωσης.
Κάποτε ίσως έμαθες:
- να καταπίνεις τα συναισθήματά σου αντί να τα εκφράζεις,
- να ηρεμείς μέσα από κάτι εξωτερικό επειδή δεν υπήρχε ασφάλεια μέσα σου.
Έτσι το σώμα ζητά:
- ζάχαρη για παρηγοριά,
- φαγητό για ανακούφιση,
- υπερκατανάλωση για να μουδιάσει τον πόνο.
Γιατί μερικές φορές το στομάχι προσπαθεί να γεμίσει ένα συναισθηματικό κενό που δεν γεμίζει με φαγητό.
Και ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι είναι αυτό
Πολλοί άνθρωποι τιμωρούν τον εαυτό τους για τον τρόπο που προσπάθησε να αντέξει.
Αντί να ρωτήσουν:
«Τι είναι αυτό που πονάει τόσο πολύ μέσα μου;»
Η θεραπεία δεν ξεκινά μόνο από τη διατροφή
Ξεκινά από τη στιγμή που κάποιος σταματά να μισεί τον εαυτό του για τις πληγές του.
Γιατί πολλές φορές…
δεν πεινάς.
Πονάς.
